मधेसी यस्तो दलित र जनजाति खै कस्तो कस्तो !!!

राज्यसत्ता इन्भेष्टिगेटिभ ब्यूरो
संयुक्त लोकतान्त्रिक मधेसी मोर्चाले आफ्ना मागलाई सरकारले वेवास्ता गरे ‘असामान्यरुपमा’ प्रस्तुत हुने निर्णय गरेपछि फेरि एकचोटी नेपाली राजनीतिका पहाडे जातीवादीहरु थरर हुन थालेकाछन् । दलित जनजातिले जायज माग उठाउदा साम्प्रदायिक हुने तर मधेसीले उठाउदा ‘भयंकर राम्रो’ हुने ठूला दललाई मधेसी मोर्चाले फेरि वार्गेनिङ गर्न थालेकोछ ।
मधेसी दलहरुको टाउकोमा दिल्लीको हात छ भनेर बुझेका ‘ठूला दलका ठूला नेताहरु’ तिनलाई यसो घुर्दा पनि दिल्लीले हप्काउछ कि भनेर चुँइक्क बोल्दैनन् । मधेस आन्दोलनमा आफ्ना एक दर्जन भन्दा बढी फुर्तिला कार्यकर्ता र केन्द्रिय स्तरका नेताहरु धमाधम मारिदिएपछि अलि अलि चुरीफुरी गर्ने एमाओवादी नेताहरुको पनि मधेसी नेताहरुका अगाडि बक फुक्दैन । माओवादीले हिंजो गौर र लहानमा खुनको होली खेल्ने आफ्नो कट्टर दुश्मन मधेसी जनअधिकार फोरमलाई काखमा त्यसै लुट्पुताएको होइन । उपेन्द्र यादव प्रचण्डका लागि ७ महिने बच्चा जस्तै हुन् जस्ले च्याँ गर्नासाथ प्रचण्डको छाती रसाईहाल्छ ।
उनलाई प्रचण्डले शुरुमा परराष्ट मन्त्री दिए । अहिले उपप्रधानमन्त्री नै टक्रयाएकाछन् । उनी ठुस्किदा उनले मन्त्री संख्या पनि बढाइदिए । उनी हाँच्यू गर्दा उनी आफ्नो गाडी टिपेर उनकै महलमा पुगी टाउको सुम्सुम्याउन थालि हाल्छन् । कुल मिलाएर यादव र दाहालको हिजोको खुँखार मारामार अहिले आमा छोराको साईनोमा परिणत भएकोछ । यो त्यसै भएको होइन । मधेसी बिच्किए बित्यास पार्छन् भनेर यसो भएको हो ।
उता महन्थ ठाकुर लहानमा गर्जदा काठमाण्डौमा पानी पर्छ । जेपी गुप्ता राजविराजमा कुर्लदा राजधानीका तारे घरका सिसा हल्लिन्छन् । राजेन्द्र महतो विरंगमा उफ्रदा काठमाण्डु थर्कन्छ । नवलपरासी गएर पत्रकार जम्मा गरि दुईचार शब्द ओकल्न नपाउदै ह्दयेशको बाणीको कमाल सत्ताधारीहरुको अनुहारमा देखिन शुरु गरिहाल्छ ।
यति शक्तिशाली छन् मधेसी नेताहरु नेपाली राजनीतिमा । दिल्लीबाट कुनै नेता यस्ता छैनन् जो नआउदा मधेसी नेताहरुको सामु नउभिऊन् । त्यसैले दिल्ली दाहिना भएका मधेसी नेताहरुको अगाडि थुरुथुरु काप्छन् हाम्रा ‘राष्टवादी क्रान्तिकारी’हरु । सबै दिल्ली विना केहि नहुने ठान्ने हाम्रा नेताहरु मधेसको नाम सुन्नासाथ लत्रक्क लत्रिनाका कारण त्यहि हो । मधेसी मोर्चाले पूर्व पश्चिम रेलमार्ग, हुलाकी सडक, मधेस आन्दोलनमा ज्यान गुमाएका व्यक्तिको नाममा विद्यालय खोल्न ५०-५० लाख विनियोजन, मधेस स्मृति प्रतिष्ठान निर्माणलगायतमा माग अघि सारेको छ । यो माग बजेटमै समेटिनुपर्ने उनीहरुको मागका अगाडि ठूला नेताहरुका बक फुक्छ कि फुक्दैन देखिनेनैछ । गिरिजाप्रसाद कोइराला जस्ता कसैको अगाडि शीर नझुकाउनेले त मधेसमा आगो बलेपछि संविधानमा संघीयता छिराउनुपर्याथ्यो अरुका के विसात । यी त त्यसै लर्याक लुर्युक पर्ने नै होलान ।

मधेसीका नेता जति वटा दल भएपनि एकजुट हुन्छन् । तर दलित र जनजातिका नेताहरु सबैलाई एउटै खाल्डोमा हाल्ने खालका छन् । न ति एक अर्काको कुरा सुन्न सक्छन् न मिलेर आन्दोलन गर्न नै सक्छन् । मधेसी नेताहरुको खल्तिमा सबैको एक एक वटा दल छ । तर ति मधेसी मुद्दामा कहिल्यै दुईटा हुदैंनन् तर जनजाति र दलित नेता भनेर चिनिने ठूला दलका रामभक्तहरुको भने गजब छ, चाला । ती जनजातिको मन्चमा देशै भर्खरै जनजातिको हातमा लेला कि जस्तै गरेर भिडमा कुर्लन्छन् तर मन्चबाट झर्नासाथ आफ्नो दलको इकाइ कमिटी अध्यक्षले खाँस्नासाथ बाह् हात पर भाग्छन् । जातीय अधिकारको कुरा तिनका मुत्रनलीबाटै बाहिर जान्छ ।
गाईको मासु खाएको भन्दै देशभर जनजाति धमाधम पक्राउ परिराख्याछन् । पीडितहरुकै लागि बनाउन थालिएको संविधान नबन्ने भो । संघीयता विलाउन थाल्यो । चार चार जना सभासदलाई पीडितहरुको कुरा उठाउदा संसदमा पनि बोल्न नदिइने भो । मार्सल लगँएर मुख थुन्न जनजातिलाई नै प्रयोग गर्न थालियो । आरक्षण सीटमा जनजाति दलित नै फेल गराइन्छ । जातीय माग राख्दा देश टुटाउन थाल्यो भन्दै बहाना बनाएर जेल कोच्न थालिएकोछ । तर दलका भेंडागोठालाहरु भने मौन छन् । खै तिनले मधेसीहरुको नयाँ गर्जन सुनेकि सुनेनन् । तर यो गर्जन सुनेपनि तिनले केहि गर्देनन् । बरु सदा झौं सीरक ओढेर लुट्पुटिने नै छन् । सुतेकोलाई त उठाउन सकिन्छ तर सुतेको जस्तो गरेकोलाई कस्ले सक्ने जगाउन । त्यसैले मधेसीको यत्रो आँट देखेर पनि जनजाति र दलितले केहि माखो मार्ने छाँट देखिदैन ।