मलेसिया हिंडेका मिनबहादुर १० बर्ष देखी बेपत्ता

नाबालकको बिचल्ली ,७० बर्षका बाआमा सुट्केश बोकेर छोरो फर्केर आउँला कि भन्ने आशमा दिन गन्दै
नेरुता मोक्तान ,बिदेश खबर अनलाइन–

रामेछापको सदरमुकाम मन्थलीबाट झण्डै २५ किलोमिटर अप्ठ्यारो पहाडी बाटो छिचोल्दै पूर्व दक्षिण तर्र्फको यात्रापछि पुगिन्छ रामपुरको ज्यामिरबोट गाउँ । मुलबाटोे छोडेर ठाडो भिरालो उत्रेपछि झुरुप्प केहि घरहरु देखिए । कुकुरहरुले भुक्दै हामीलाई गाउँमा स्वागत गरे ।
माघ महिनाको पारिलो घामले गाउँ उज्यालो छ । तर त्यहि गाउँको एउटा घरमा बस्नेहरुलाई भने त्यो उज्यालोले छोएको छैन । २०६२ साल पुष १० गते रोजगारीका लागि मलेसिया उडेर केहि बर्षयता बेखवर भएका मिनबहादुर मगरको घरमा हामी पुग्दा उनका बाबुआमा र दुई छोरी खाना खाँदै थिए ।

पहिले बस्दै आएको घर गत बैशाखको भूकम्पले बस्नै नमिल्ने गरेर भत्काइदियो । त्यसैले मिनबहादुरका जेठा दाजु मोतिबहादुरले सानो बास बनाएका छन् । त्यहि घरको पिंढिमा बसेर मिनबहादुरका बाबु आईमानले माइलो छोरो मलेसियामा बेखवर भएपछि आफूहरुलाई आइपरेको आपतको बेलिविस्तार लाउँदै गए ।

मिन बहादुरकी आमा छोराको पिर गर्दै

छोरो मलेसिया उड्दा उनले उताबाट कमाएर पठाउने पैसाले जीवन अलिक सुविस्ताको हुने सपना देखेका थिए रे । तर त्यसो भएन । जाँदा लिएको ९० हजार ऋणसम्म त तिरे मिनबहादुरले तर त्यसभन्दा बढी पैसा पठाएनन् । पैसा नआएको त चिन्ता थिएन बरु मगर परिवारलाई, मिनबहादुर नै मलेसियामा अलप भएपछि भनें आपत आइलागेको छ ।

बुढ्यौलीले छुँदै गरेका आईमान चुरोटको एक लामो सर्को तानेर केहि बेर गमखाएर बसे । केहिबेरको सोचाई पछि उनले भने “एकमनले त अव हामी बुबामुमा अनी छोरीहरुलाई पनि मायादया गर्न छोड्यो आउँदैन जस्तो लाग्छ । फेरी अर्को मनले भन्छ, बुढो भएपछि भएपनि आउँछ की ।”
मिनबहादुर मलेसिया उड्दा दुईबर्षकी काखे छोरी थिइन् घरमा । कान्छि छोरी त गर्भमै थिइन् जो अहिले १० बर्षकी भइसकिन् । तर ति दुई बालिकाले अहिलेसम्म बाबुको मुख देख्नसम्म पाएका छैनन् । उनीहरुले न आफ्ना बाबु कस्ता थिए भनेर देख्नै पाए न त उनको बोलिनै सुन्न पाएका छन् ।

भनिन्छ नी मानमाथि भुक्तमान । मगर परिवारलाई त्यहि आपत आइपरेको छ । मिनबहादुरलाई १० बर्षसम्म पर्खेर बसेकी उनकी श्रीमतिले पनि हालसालै अर्को घरजम गरिन् । त्यसैले १३ र १० बर्षका ति दुई बालिका अहिले ७० बर्ष पुगेका हजुरवुवा, हजुरआमाको जिम्मा लागेका छन् । कक्षा ८ र ५ मा पढिरहेका उनीहरुलाई ठूलोबुबाले जसोतसो पढाउँदै छन् ।

आईमानलाई बुहारी भन्दा धेरै आफ्नै छोरो मिनबहादुरसँग गुनासो छ । “अर्काकी छोेरी १० बर्षसम्म पर्खेर बसी, छोराले नै वास्तै नगरेपछि अव हामी पनि के भन्नुु र ?” उनी आफ्नै मन बुझाउँदै थिए । अव छोराले पैसा लिएर आउला, सुख साथ बसौंला भन्ने चाहना छैन बाबुआमासँग । “आफू मर्नु अघि यी दुई नातिनिहरु छोराको जिम्मा लाउन पाए हुन्थ्यो” आईमान भन्छन् ।

भातभान्सा पछि जुठा भाँडा माझ्दै गरेकी मिनबहादुरकी आमा आँखामा छचल्किंदै गरेको आँशु भित्रै दवाउने हरसम्भव प्रयास गर्दै थिइन् । हुन त दुई छोरा साथै छन् । कान्छो छोरो काठमाडौंमा गाडी चलाउँछन् । जेठो पनि गाडी चालक नै हुन् । तर आमाको मन न हो, मलेसिया गएर बेखवर भएको उहि माइलो छोरो मिनबहादुरलाई सम्झेर धेरै रातहरु कट्छन् । बृद्ध पत्नि भित्तातिर फर्केर सुँक्क सुँक्क गरेको आईमान सुन्न त सुन्छन् तर उनीसँग पनि सम्झाउने धेरै शव्द हुन्नन् ।

हामीसँगको कुराकानीका क्रममा मिनबहादुरकी आमा मुख छोपेर अनी डाको छोडेर निक्कै बेर रोइरहिन् । त्यहि रोदनका बीच दुख्खले हुर्काएको छोेरोलाई आफूले सधैं सम्झिरहे पनि छोराले चटक्कै माया मारेर मलेसियामा बसेको उनले गुनासो गरिन् । तर अझै पनि उनको मनले हरेश भनें खाएको छैन । छोरो फर्केर टुप्लुक्क आउला की भन्ने आशा उनको बाँकी नै छ ।

गाउँका अरु थुप्रै युवा पनि मलेसियामा नै काम गर्छन् । कोहि तीन तीन बर्षमा घर आउजाउ गरिरहन्छन्, कोहि भर्खरै मलेसिया गएका छन् । त्यसैले अरुका छोराहरु ठूलो सुटकेश लिएर आएको देख्दा आफ्नो छोरो पनि एक न एक दिन त घर फर्केला भन्ने आशा बृद्ध बाबुआमालाई छँदैछ ।
मलेसिया गएको केहि बर्षसम्म यदाकदा मिनबहादुर श्रीमतिलाई फोन गरिरहन्थे । त्यहिबीचमा उनीहरुबीच एकपटक ठाकठुक परेको बुहारीले ससुरालाई सुनाएकी थिइन् । त्यसपछि न मिनबहादुरले दोहो¥याएर फोन गरे न त घर नै फर्के ।

गाउँमा चलेको हल्ला न हो । कतिपयले भन्छन् मलेसियामा थुप्रै नेपाली अरु नै देशका महिलासँग विहे गरेर बस्छन् । त्यसैले मिनबहादुरले पनि त्यसरी नै विहे गरेर बसेका छन् भन्ने लख काट्छन् गाउँका कतिपय । कतै त्यसै गरेर पो बसेका छन् की भन्ने मगर परिवारको पनि आशंका छ । त्यसो गरेको भएपनि एकपटक फोन गरे हुन्थ्यो भन्ने आग्रह छ उनीहरुको ।

मिनबहादुर बेखवर भएपछि उनलार्ई खोज्न मद्धत गरिदिन भन्दै मगर परिवारले रामेछापको सदरमुकाम मन्थलीमा सामी हेल्भेटासको सहयोगमा सञ्चालित सुचना तथा परामर्श केन्द्रमा निवेदन दिएका छन् । सुचना केन्द्रले पनि प्रवासी नेपाली समन्वय समिति मार्फत उनको खोजिका लागि प्रयास गरिरहेको संयोजक जीवन श्रेष्ठ बताउँछन् ।

मिनबहादुरलाई पर्खेर उनका बृद्ध बाबुआमा तथा उनका दुई छोरीहरु बसिरहेका छन् । एकपटक फोन गरेर आफू सञ्चसुविस्ता भएको खवरसम्म पाएपनि मन शान्त हुन्थ्यो भन्ने उनीहरुको अपेक्षा छ ।

मलेसियामा तपाईले कहिंकतै यो तस्वीरमा देखिएका मिनबहादुरलाई देख्नुभएको छ भनें खवर गरिदिन परिवारले आग्रह गरेका छन् । यसैगरी तपाईले यो खवर रामेछापको मन्थलीमा रहेको सुचना केन्दमा पनि दिन सक्नुहुन्छ ।

परिवारसँगको सम्पर्कमा नरहेका परदेशी खोज्ने हाम्रो यो अभियानमा तपाईको सहयोगको ठूलो खाँचो छ । तपाई वा तपाईका साथिभाइ वा आफन्त मलेसियामा हुनुहुन्छ भनें यी तस्वीरमा देखिएका व्यक्तिका बारेमा प्रचारप्रसार गरी उनको खोजि गरौं । यसले बर्षौंदेखि छोरो पर्खेर बसेका यी बाबुआमा र आफ्नो बाबु पर्खेर बसेका छोरीहरुको आँशु पुछ्न सकिन्छ ।