A+ A A-

ख ब पु चन्चल फाइनलमा ,जित निश्चित !

"यसपालीको  च्याम्पियन रोल्पाली " !

रोल्पाका प्रतिभावान कलाकार खद्ग बहादुर पुन मगर नेपाली रियालिटी शो "कमेडी च्याम्पियन"को शसक्त दावेदारका रुपमा उत्रिएका छन। 

सानै देखी नाच्ने, हसाउने ,अभिनयमा रुची भएका ख ब पु कमेडी च्यापियनबाट बाहिरिए पनि दर्शक श्रोताहरुको अत्यधिक भोट् पाई वाइल्ड कार्ड मार्फत भित्रिएका थिए ।उनका प्रस्तुतिहरु अत्यन्त सरल , सबैले बुझ्ने खालका रहेकोले पनि निर्णयक मन्डली र दर्शक श्रोताको मन जित्न सफल हुँदै आएका छन । उनी आफ्ना प्रस्तुतीहरुमा आफ्नै जीवन भोगाइका कथाहरु सुनाउने गर्छन् अत्यन्त सरल र हास्य रस मिसिएको भावमा ।

उनको सबै भन्दा राम्रो पक्ष उनी व्यङग गर्दा तुच्छ शब्द वा अपशब्द ,अश्लील शब्दहरु प्रयोग गर्दैनन ।

उनले हामीले अनुमान मात्र पनि लगाउन नसक्ने त्यो कहालिलो लाग्दो युद्दकाल जहाँ माओवादी र सरकारी दुबै पक्षबाट भय थियो । जुन सुकै बेला ज्यान जोखिममा पर्न सक्दथियो । यही त्रास र भयबाट बाँच्न रात दिन जङलमा लुकेर बस्नु पर्ने बाध्यता थियो ।ती त्रासिदिलो दिनहरु ,जहा के नाबालक के व्रिद ,के गर्भवती केही नभनी बिद्रोही वा सरकारी दुवै तर्फबाट निर्मम यातना दीई सोझा सिधाको ज्यान लीइन्थियो त्यस्तो दर्दनाक पिडा मानसिक त्रासबोकेको दिनहरुलाई पनि सरल भाषा शैलिमा गाउ ,शहर सबैले बुझ्ने गरी प्रस्तुती दिदा सबैको वा -वाही पाएका थिए । उनको पिडादायी बाल्यकालका सम्झनाहरु ,नाबालक अवस्था देखी नै आँफै संघर्ष गर्दै पढ्दाको क्षणहरु, रोल्पा देखी काठमान्डौ सम्मको यात्रा। आफ्नै जीवन सङिनी सँगको मिलनका क्षणहरु पनि कम्ता रोचक छैनन ।नेपाली पन बोकेकैले उनलाई अर्ज्ञानीक कमेडियनको ट्याग पनि लगाइदिएका छन उनका फ्यानहरुले । उनका एक पछी अर्को दम्दार प्रस्तुतीहरुमा झन निखारता थपिदै गएको पाईन्छ ।उनी हास्न हसाउन मात्र होइन गाउँन र नाच्न पनि उत्तिकै खप्पिस छन ।

उनका प्रस्तुतीहरुले ,समाज ,देशको सन्स्क्रिती ,माया भावना जिम्मेवारी बोकेका कारण पनि खबपु च्यापियन हुने निस्चित देखिन्छ । त्यसैले जजेजहरु पनि भन्ने गर्छन् ," यसपालीको  च्याम्पियन रोल्पाली " ! 

उनको क्रेज यती धेरै छ कि ,उनलाई जिताउन देश बिदेशमा अभियान नै सन्चालन गरेका छन अनका शुभचिन्तकहरुले । अहिले उनी ठाउँठाउमा आफ्न शुभचिन्तक हरुलाई धन्यवादका साथ खब बु जिताउ अभियानमा जुतेका छन । 

उनी सँग हिमेश पन्त र सुमन कोइराला पनि फाइनलमा पुगेका छन ।

भोट गर्ने तरिका :-
नेपाल बाट आफ्नो मोबाईलमा Esewa App Download गरेर जति पनि भोट गर्न सक्नुहुनेछ। 

बिदेशबाट Comedy Champion App मार्फत भोट गर्न सक्नुहुनेछ। २४ घन्टाको अन्तरमा ५ भोटिङ गर्न सकिने छ । फेस्बुक वा गूगल आईडी मार्फत । फेब्रुरी 25 देखी मार्च 14 सम्म ।(25February -14 March 2020).

फेस बुकमा जोडिन -https://www.facebook.com/khabapu.magar 

Last Updated on Friday, 28 February 2020 14:04

Hits: 34

जय मगर,जय मगरात

 

काठमाडौं । नेपालका करिब बीस लाख मगरहरुको प्रतिनिधित्व गर्दै निर्माण गरिएको मगर राष्ट्रिय गीत ‘जय मगर’ सार्वजनिक गरिएको छ ।

 

मनास्लु मिडिया प्रा.लि.को तेस्रो वार्षिकोत्सवको अवसरमा शुक्रबार काठमाडौंको राष्ट्रिय नाचघरमा आयोजित कार्यक्रम गरी उक्त गीत सार्वजनिक गरिएको हो ।

 

गीतको रचना र संगीत मनबहादुर पुनको छ । उनी पत्रकार तथा लेखक समेत हुन् । उनी प्रालिका अध्यक्षका साथै मनास्लु पोष्ट डटकमका प्रधान सम्पादक समेत हुन् ।

 


मगर राष्ट्रिय गीतमा ५१ जना मगर गायक तथा गायिकाहरुको स्वर छ । यो नै यसको प्रमुख विशेषता हो ।


संघीय संसदको शिक्षा तथा स्वास्थ्य समितिको सभापति जयपुरी घर्तीबाट उक्त गीत सार्वजनिक गरिएको हो । उक्त गीत युट्युबको मनास्लु टिभीमा राखिएको छ । सो अवसरमा विभिन्न क्षेत्रका ३१ जना व्यक्तिहरुलाई कला मनोरञ्जनका विधा अनुवार अवार्ड समेत वितरण गरिएको थियो ।सार्वजनिक ड्ट कम 

Last Updated on Monday, 13 January 2020 18:10

Hits: 105

पप्पी फूलले फैलाएको गोर्खाली सुगन्ध

बिजय हितान

गोर्खाली आफ्नै भिरपाखामा फुल्ने लालीगुराँससित त्यती समिप नहोलान, जति युरोपको फ्लान्डर फिल्डमा फुल्ने पप्पी फूलहरुसँग समिप छन् । गोर्खालीको गुराँससँग राष्ट्रीयताको अनि पप्पिसँग रक्तको नाता छ । मानिसहरु भन्ने गर्छन्, पप्पी फूल मृत सैनिकका रगतले सिन्चित छन । त्यसैले तिनको रंग रगत झैं रातो हुन्छ । फ्लान्डर फिल्ड महाभारतको कुरुक्षेत्र झै पहिलो विश्व युद्दको रणभुमी थियो, जहाँ हजारौं गोर्खाली रगतको खोलो बगाऊँदै शहादत प्राप्त गरेका थिए । मानिसहरु यसो भन्दै गर्दा मलाई के लाग्छ भने- सुर्यबाट किरण, हावाबाट कार्बनडाइ-अक्साइड, र माटोबाट पानी लिएर अन्य फूलहरु उम्रंदै गर्दा; पप्पी फूल भने फ्लान्डर फिल्डमा ज्यान गुमाएका सैनिकको अलौकिक उर्जा, हावामा मन्डारिएको आत्मा, र माटोमा सिन्चित रगतबाट उम्रेको हुनुपर्छ ।

पप्पी फुल अहिले सम्म सबै युद्दहरुमा मारिएका योद्दाहरुको प्रतिक हो । तिनै बिरहरुको सम्मानार्थ हरेक बर्षको ११ नोभेम्बरका दिन स्रदान्जली कार्यक्रम भैरँहदा म भित्र प्रश्नहरुका अग्ला छालहरु उठ्ने गरेका छन- पप्पी फूलका पत्रहरुमा गोर्खालीको हिस्सा कती प्रतिसत त ? पप्पी फूल फुलाउनमा गोर्खालीको ऐतिहाँसिक भूमिका के थियो ? गोर्खालीको महत्व नेपाल र बेलायतमा के कती छ ? गोर्खाली इतिहाँसलाई हामीले कती बुझेका छौ र कसरी बुझेका छौं ? यिनै प्रश्नको उत्तरमा केन्द्रित रहेर यो मेरो लेख अगाडि सर्नेछ ।

पप्पी फूलमा पाँच देखी छ सिम्रिक रङ्गका पत्रहरु हुन्छन । पहिलो विश्व युद्दमा गोर्खालीको उल्लेखनिय सहभागितालाई हेरेर भन्ने हो भने पप्पी फूलको एक पत्रको हिस्सेदार गोर्खाली हुनपर्छ । पहिलो विश्व युद्दमा छ वोटा गोर्खा राइफलहरुलाई परिचालन गरिएको थियो – १/१, १/४, १/९, २/२, २/३, र २/८ गोर्खा राइफलहरु ।  १९१४ को अगष्टमा यिनलाई कराँची र बम्बै बन्दरगाहबाट पानीजहाज चढाएर सुज नहर हुँदै फ्रान्सको मार्सेमा उतारियो । जतिबेला कालापानि समुन्द्र तरेर गए जात जान्छ भन्ने धार्मिक मान्त्यता थियो । त्यसपछी रेलमा चढाएर उत्तर-पश्चिम फ्रान्स र बेल्जियमको सिमामा पुर्‍याएर डिसेम्बरमा युद्द्यमा होमिएयो । त्यतिबेला सम्म खासै ठुलो युद्द अनुभव थिएन । सिपाही बिद्रोह जस्ता आन्तरिक कलह, सिख र पठानसँगको सानातिना झडपहरुमा मात्रै गोर्खाली भिडेका थिए । फ्लान्डर फिल्डमा आऊनुपुर्व ठुलो फायर पावरको सामना गर्नु परेको थिएन । पारीणामस्वरुप जर्मनको तोप, मसिन गन, ग्यास जस्ता आधुनिक हातहतियारको गोर्खालिले डटेर सामना गर्न सकेनन । त्यसैमा सबैभन्दा ठुलो चुनौती चिसो मौसम बन्यो । उष्ण्र, सुख्खा, पहाडी भुभागबाट ल्याइएका गोर्खालीलाई फ्लान्डर फिल्ड जस्तो सम्म, हिलाम्य, खुल्ला भुभाग अनुकुल भएन । फल्सरुप दुस्मनको गोलिबाट मर्नु त थियो नै, प्रतिकुल मौसमले पनि धेरै गोर्खालीको ज्यान लियो । यध्यपी गिभान्ची, न्यु सेफल, यिप्र, र फेस्तुनबर्तका ट्रेन्चहरुमा बहादुरीकासाथ हाम्रा पुर्खाहरु लडेरै छोडे ।

हिटलर पनि उक्त युद्दमा सामेल थिए र ऊनले गोर्खालीको बहादुरी प्रतक्ष देखेको हुनपर्छ । त्यसैले दोस्रो विश्व युद्दमा हार ब्यहोर्न पर्दा भनेका थिए रे, 'यदी गोर्खाली जस्ता सिपाही मेरो सेनामा हुन्थे भने मैले संसार बिजय गर्थें ।'

यता युरोपमा गोर्खालीको उपस्थिति सोंचेजस्तो प्रभावकारी भएन । बिसौं हजार मारिए । उता मेसोपोटामिया र प्यालेस्टाइनमा टर्कहरुसँग ब्रिटिशको युद्द चलिरहेको थियो । डिसेम्बर १९१५  मा गोर्खाली लगायत सम्पूर्ण भारतीय फौजलाई मध्यपूर्बमा खटाइएयो । ११ नोभेम्बर १९१८ का दिन, गोर्खाली सेनाले बग्दाद र मोसुल शहर आक्रमण गरिरहँदा, फ्रान्सको कोम्पिनमा जर्मनसँग सन्धि गरेर युद्दबिरामको घोषणा गरियो ।

गोर्खालीको यस्तो गौरबशाली इतिहाँस हामिहरु धेरैले गहिरिएर बुझेका छैनौ । सर्बसाधारण नेपालीलाई त थाहा हुने कुरै भएन, सेवारत गोर्खालीहरु पनि आफ्नै इतिहाँसप्रती त्यती जानकार छन जस्तो मलाई लाग्दैन् । गोर्खा भर्ती छनौट प्रकृयामै, जसरी नेपाली र अङ्रेजी भाषाको परिक्षा लीईन्छ, गोर्खाली इतिहाँसको बारेमा पनि परीक्षा लीईए र पल्टनघरमा यस बिषयको अध्ययन तथा अध्यापनमा निरन्तरता दिन सके गोर्खाली इतिहाँस बच्थ्यो की भन्ने मलाई लागेको छ ।

म स्वयम पूर्व गोर्खा हुँ । सेवारत हुँदा गोर्खालीको इतिहाँस मलाई त्यती थाहा भएन । निब्रित भईसकेपछी अङ्रेज लेखकले लेखेका पुस्तकहरु अध्यन गरें । त्यसपछी बल्ल ज्ञान भयो कि गोर्खालीको इतिहाँस कती महान रहेछ । अनी आँफैलाई गोर्खा हुनुमा बडो गौरव माने । समयको भेलसङ्गै बेलायत आवासिय भिषा पाएर आईयो । बिस्तारै मेरो नाता लालिगुराँससँग भन्दा पप्पी फुलसँग नजिकिएको हो कि जस्तो लाग्न थाल्यो । अैले इङ्गलिश च्यानलको किनारमा पर्ने फोक्स्टोन भन्ने ठाउँमा बस्छु । पप्पी फूल फुल्ने फ्लान्डर फिल्ड त्यँही पारी पर्दछ । भौगोलिक सामिप्यताले गर्दा होला पप्पी फूलले मेरो जीवनमा महत्वपूर्ण अर्थ राख्दै आएका छन । गोर्खाली इतिहाँसको दुई सतबार्षिकीलाई पारेर २०१६ मा फ्लान्डर फिल्ड भ्रमण गरेपछी त यस बिषयमा झनै रुची बढेर आएकोछ । निब्रितिभरण पस्चात मेरो बसाइ नेपालमै भएको भए नोभेम्बर ११ र पप्पी दिवसको महत्व शायद मलाई त्यती हुने थिएन । अनी गोर्खाली इतिहाँस भन्दा नेपाली राजनीतिले मेरो मानसपटललाई उपनिबेश बनाउथ्यो होला ।   

सगरमाथा जस्तै गोर्खाली नेपालको एक चिनारी हो, अनी एक ब्रान्ड प्रोडक्ट पनि । यसबाट राज्यले धेरै आर्थिक लाभ प्राप्त गरेकोछ । दुई दसक जती भयो हाम्रा युवा बैदेसिक रोजगारमा गएर रिमिट्यान्स भित्र्याउन सुरु गरेका । गोर्खाली युवाले दुई सताब्दी अघि देखी नै आफ्नो खुन र पसिनासँग जीवन साटेर रिमिट्यान्स भित्र्याउन्दै आएका छन । नेपालको अर्थतन्त्रमा गोर्खालीले पुर्‍याएको देनलाई कसैले लेखाजोखा राखेको छ ?

अनी नेपाल दुई बिशाल ढुङ्गाबिचको एउटा स्यानो तरुल भएर अहिलेसम्म बाँचिरहन सकेको पनि गोर्खालिकै कारणले हुनसक्ने मैले निर्कौल गरेको छु । गोर्खा सैनिकको कारणले नेपाल र बेलायतको दौत्य सम्बन्ध सुमधुर रहँदै आएको हो । यसै सम्बन्धको कारणले दक्षिण एसियाको भुराजनितिमा नेपालको स्थान प्रभावकारी रहन गयो । बेलायत जस्तो शक्तिशाली राष्ट्रको नेपालप्रती गहिरो इन्टरेस्ट छ भन्ने कुरा सबै देशले राम्रैसँग बुझेका छन । फल्सरुप चाइना र भारत जस्तो ठुला राष्ट्रले नेपालको सार्बभौम अस्तित्वलाई स्विकार्दै आईरहेका छन । त्यसो नहुँदो हो त अहिले सम्म नेपाल कि त चाइनाको पन्जामा फसी सक्थ्यो तिब्बत जस्तो, कि त भारतको अधिनमा भईसक्थ्यो सिक्किमा जस्तो । बेलायतको छत्रछाँयामा रहेको राष्ट्रलाई कसले पो गिद्दे नजर लगाउने प्रयास गर्ला र ! नेपाल र नेपाली भएर बान्च्न पाउनुको पिछाडी गोर्खालीको अप्रत्यक्ष भूमिका छ भन्दा कुनै अत्युक्ती न होला ।

यसरी नेपालको बिकास तथा सम्रक्षणमा उल्लेखनिय भूमिका खेल्दै आइरहेका गोर्खालीलाइ उनकै देशमा दोस्रो दर्जाको नागरिक सरह व्यबहार गरिएकोछ । गोर्खाली र तिनका सन्तानले नेपाली नागरिकताको निरन्तरता पाउनु पर्छ भनी गरिएको मागलाई राज्यले गुन्द्रीमुनी च्यापेर राखिदिएको छ । गोर्खालीको सम्मानमा नेपाल सरकारले न त कुनै एउटा स्मारक निर्माण गरिदिएको छ न राज्य सम्रचनामा कुनै बिशेष स्थान प्रदान गरेको छ । देस बाहिर बरु गोर्खालि हुनुको इज्जत छ । नेपालमा बरु मन्दिरहरुको सङ्ख्या त्यती न होलान जती बेलायत र संसारका बिभिन्न देसहरुमा गोर्खालिका सालीक र युद्द स्मारकहरु छन ।

बेलायती इतिहाँसमा धेरै सन्धिहरु खारेजीमा पेरिसके, उपनिबेसिक कालमा बनाएका धेरै सम्बन्धहरु टुटिसके । तर सन १९४७ को त्रिपक्षिय सन्धि र बेलायत सङ्गको गोर्खालीको सम्बन्ध न त खारेज हुनेवाला छ न टुट्नेवाला नै । कहिले काँही गोर्खाली सैनिकप्रती लक्षित गर्दै 'बेलायतले गोर्खालीलाइ दयामाया लागेर राखेको हो । खासै उनिहरुको काम छैन' भन्ने नकारात्मक टिप्पणी गरिन्छ । ब्रिटिश इन्डियामा सबैभन्दा बहादुर गोर्खाली र शिखलाई मानिन्थ्यो । यदी गोर्खाली काम नलाग्ने हुन्थे भने, बेलायतले शिखलाई जस्तै गोर्खालाई पनि उहिल्लै आफ्नो सेनाबाट हटाइसक्थ्यो । हाल दुई गोर्खा बाटलियन सेवारत छन । अब तेस्रो गोर्खा बाटलियन स्थापना गरिने योजना छ । यसले के दर्साउँछ भने जबसम्म धरतिमा नेपाल र बेलायत भन्ने देश रहनेछन तबसम्म गोर्खाली र बेलायतको सम्बन्ध रहिरहने छ ।

यस्तो वीर र ऐतिहाँसिक महत्व बोकेको गोर्खालीको गाथाब्यथा नेपाली साहित्य लेखनमा पनी तिरस्क्रित अवस्थामा पाईन्छ । नेपाली साहित्य धनी होला तर यसमा बिबिधता पाइँदैन । यो बिशेषत राज्य, एकल बर्ग, र एकल धर्म केन्द्रित भएको भान हुन्छ । पश्चिमा लेखकले गोर्खालीको बारेमा लेखेका पुस्तकहरु सयौंको सङ्ख्यामा छन । त्यही अनुपातमा नेपाली लेखकले गोर्खालीका बिषयमा लेखिएका पुस्तक नगण्य छन । नेपाली साहित्यमा गोर्खालीका बारेमा लेखिएका पुस्तकहरु हुन्थे भने आज आएर तिनलाई शैक्षिक पाठ्यक्रममा राखेर पढाउन सकिन्थ्यो । नेपाल वास्तवमा थुप्रै जातजातीहरु मिलेर बनेको सयौं थुङ्गा फुलको माला हो । तर बिडम्बना, नेपाली मुलधारको साहित्य लेखनले ति सयौं थुङा फुलहरुलाई समेटन सकेको छैन । त्यो मालामा अट्न पर्ने पप्पी फुल पनि एक हो । एक फुलद्वारा अर्को फुलको साहित्य न लेखिदो रहेछ । गुर्दौलीले गुर्दौलिकै र सयपत्रीले सयपत्रीकै साहित्य लेख्ने रहेछ । सयपत्रीले पप्पी फूलको साहित्य कहिल्लै लेखिदिएन । त्यसैले होला, पप्पी फूल् नेपालमा मुर्झाउन गयो र बरु फ्लान्डर फिल्डमा फुल्दै आइरहेको छ भने बेलायतमा यसले सुगन्ध फैलाउँदै छ ।  

 (नोभेम्बर २०१९, फोक्स्टोन केन्ट बेलायत)

 

Last Updated on Monday, 11 November 2019 11:29

Hits: 252

भिसिका मित्र (कथा)

बिजय हितान

Image may contain: 1 person

घाइते सिपाही । दूर देश । रोयल पेभिलियन अस्पातल ब्राइटनमा । यतिबेला मेरो स्वास्थ्यमा केही सुधार आइसकेको थियो । मैले दोभाषे काम पनि गर्थें । आठ क्लाससम्म अंग्रेजी, हिन्दी र उर्दू पढेको काम लाग्यो । मेरो अंग्रेजी भाषा पल्टन जोइन भएपछी अझै निखारिएर आएको थियो । पल्टनमा एक अंग्रेज सेकेन्ड लेफ्टेनेन्ट साहेबको अर्दली गरेको थिएँ । उसलाई गोर्खाली सिकाएँ, मैले मज्जाले अंग्रेजी सिकें ।    


म जस्तै घाइते भएर याँहा ल्याइएका पठान र मुसलमान सिपाही उर्दू मात्रै बोल्थे । गोर्खालीले नेपाली मात्रै अरु इन्डियनले हिन्दी मात्रै । मैले गोरा मेडिकल स्टाफ र यि सिपाही बिच दोभाषेको भूमिका निभाउनु पर्यो । यसो गर्दा परोपकारी काम गरिरहेको छु भनेर आत्मा सन्तुष्टी मिलेको अनुभुती हुन्थ्यो । यो मेरो सहयोगमा कुनै स्वार्थ जोडीएको थिएन । प्रमोशनको लोभ छैन । नाम र ठुलो दर्जा कमाउनु पनि छैन । बस ! बाउबाजेले गर्दै आएको पुर्खौली पेशा रोजियो । जानेर या नजानेर । बाउआमाले इन्जिनियर, डक्टर, नेता, बिजिनेसमेन हुनपर्छ कहिल्लै  भनेन । आफुलाई ति पेशाहरु हुन्छन भनेर पनि ज्ञान भएन । बन्दुक, परेड, पल्टन र युद्द जस्ता परीबेशमा जन्मियौं हुर्कियौं । लाहुरे बाहेक के नै हुन लेखेको थियो र ? दु:ख त भारिबोक्ने भरियालाई पनि हुन्छ । हलो जोत्ने हलीलाइ पनि । यस्तै कुराहरु मनमा खेलिरहन्थे ।


युद्दको मैदानमा साथीहरुसङै हुन नपाउँदा कताकता आत्मग्लानी न लागेको हैन । फ्रन्टलाइनमा फर्कन्छु भनेकै हो मैले डक्टरलाई तर के गर्ने ? डक्टरले नै तिमी अझै फिट भैसकेका छैनौ टाउकोको चोट अझै राम्रोसँग सन्चो भएको छैन भनेपछी मैले के गर्ने ?


सेप्तेम्बर २९ का दिन घाइतेको अर्को एक समुह अस्पातल ल्याइयो । त्यसमा केही गोर्खाली पनि थिए । सबैभन्दा पहिला तिनिहरुलाई नयाँ कपडा फेराईयो । पुरानोलाई जलाइयो तिनमा जुम्रा परेका हुन्थे । अनी ति घाइतेलाई तातो पानिले नुहाइदिईयो । तत्पस्चात बेडमा सुताएर आवश्यक उपचार प्रदान गरियो ।   
मेरो छेउँको बेड हालसालै रिक्त भएको थियो । त्यसमा आसाम मिलिटरी पुलिसका राइफलम्यान जशधोज लिम्बु सुत्थे । बिचरा ! अस्ती मात्रै उपचारको क्रममा निधन भयो । याँहा देखी केही कोश उत्तरमा पेचहाम भन्ने स्थान छ । त्याँहा एक हिन्दू समाधीस्थल बनाइदिएको छ आर्मिले । उनलाई त्यही लगेर अन्तिम दाहसंस्कार गरेको मलाई झलझली सम्झना छ ।

जशधोजकै खाली बेडमा आज आएका एक घाईते गोर्खालाई राखियो । छिमेकिको नाताले मैले हाम्रो परिचयलाई अगाडि बढाएँ पत्ता लाग्यो उनी निगालपानी, पाल्पाका रहेछन । पहिले १/३ गोर्खा राइफलका अहिले युद्दकोबेला २/३ गोर्खा राइफलमा ट्रान्सफर भएका । उमेरले म भन्दा पाँच छ साल जेठा नम्बरमा पनि सिनियर उनी २१२९ म २२९७ । 


उनको कुमको घाऊ पाकेर गन्हाएको । खुट्टा सुन्निएर हात्तीको खुट्टा जस्तै तर तिनमा 'म घाइते भएँ' भनेर कुनै नैरास्यता नछाएको । बोली टाँठो जोसिला र हट्टाकट्टा शरीर भनिन्थ्यो, औसत गोर्खालिको हाइट पाँच फुट दुईं इन्च तर उनी यस्तै हुन पर्थ्यो पाँच फुट पाँच इन्च । 
फ्लान्डर फिल्ड अवस्थित लुजको लंडाइमा उनलाई कुम र खुट्टामा चोट लागेपछी अस्पातल ल्याइएको थियो । घाइते भएपनि ऊपचार पस्चात म उनिभन्दा धेरै राम्रो भैसकेको थिएँ । उनलाई रेख देख गर्ने र व्हिलचियरमा हालेर घुमाउने जिम्मा मलाई दीइयो ।

अक्टोबर लाग्यो दिन खुम्चिन रात तन्किन सुरु गरे । रापिलो घामले गालामा यदाकदा मात्रै सेक्थ्यो । भाग्सुमा ताप्न पाइने घाम याँहा छाइदिएको भए यो कठांग्रिएको शरीर कती तातेर आउन्थ्यो ! सोन्च्थें, जती कलावतिबाट छुट्टीएर यतिका टाढा भएर बस्न परेको छ त्यो भन्दा अधिक भागसुको घामबाट दूर हुनुपरेको छ ! ब्राइटनको सामुन्द्रिक चिसो हावासंगै मेरो मन गाउँघरतिर बहकिन्थ्यो दशै आउन केही हप्ता बाँकी थियो । घरकाले सम्झे होलान- घरीघरी घुटुक घुटुक बाडुकीले सताउँथ्यो ।

एकदिन सराकको बादललाई पन्छाउँदै घाम निस्कियो । लन्च खाएपछी उसलाई व्हिलचेयरमा हालें । अनी गार्डनमा निस्कियौं । पल्टन-पल्टनका बिरामिहरु झुन्डझुन्डमा बसेका थिए । कोही बाघचाल, कोही तास खेल्दै । अस्पातल परिसरभित्र धुम्रपान मनाही भएता पनि कोही लुकेर चुरोट बिंडी तान्दै थिए । चिसोबाट थाप्लोलाई जोगाउन गोर्खालिले पन्जाबिले जस्तै सेता फेटा गुठेका थिए । कोहि भने देब्रेतिर पल्टाइएको गोर्खा ह्याटमा देखिन्थे । अर्को समुह थियो गोर्खाली जस्तै देखिने गढ्वाली । तिनिहरु पनि कसैले गोर्खा ह्याट लगाएका थिए तर तिनको ह्याट दाइने पल्टाईएको हुन्थ्यो ।


बगानमा हरियो दुबो कार्पेट जस्तै बिछिएको थियो । हरिया आलङ्कारीक बुट्ट्यान, सलबलाऊँदा झार र मगमगाऊँदा फुलहरुले त्यो बाह्य दृश्य स्वर्ग झै लाग्थ्यो । म एउटा काठको बेंचमा बसें उनी व्हिलचेयरमै । मेरा आँखा उक्त बेन्चमा टाँसिएको स्यानो मेटल प्लेटमा परे ।

स्वर्ण अक्षरमा लेखिएको थियो-


Robin D. Anderson

24 August 1866- 08 January 1915
In my heart your memory lingers,
Always tender, fond and true;
There's not a day, dear father, I do not think of you.

त्यो देखेर मैले मनमनै सोंचे- म पनि यतै मरेर गएँ भने मेरा छोराछोरीले यस्तै समबेदनाका शब्दहरु कहाँ लेख्लान ? युद्दको बिभत्स्व भोगाइले पीडित बनिसकेको मेरो दिल एकचोटि सम्बेदनशिल बनेर आयो । लामो श्वास फेरें । आकाशतिर हेरेर एकचोटि भगवानको नाम लिएँ । लुजको लँडाइमा उनी कसरी घाइते भएका रहेछन भन्ने कुरा जान्न मलाई कौतुहल जागेर आयो । अनी त उनलाई सोंधे ।

उनले आफ्नो देब्रे कुमको घाउमा लगाएको मलम पट्टि माथि दाहिने हात राख्दै युद्द बृतान्त सुनाउन थाले-

२१ सेप्तेम्बर १९१५ का दिन आर्टिलरी, मशिन गन र ट्रेन्च मोर्टार प्रक्षेपण गरियो । चार दिन सम्म लगातार । सेप्टेमबर भरी सफा आकाश रहेता पनि २४ तारिखको दिन मौसमले धोका दियो । पानी पर्ने, तुंवालो लाग्ने, हावा चल्ने गर्यो । ग्याँस आक्रमण गर्ने भनेर तयार थियौं । ब्रिटिशको यो प्रथम ग्याँस आक्रमण हुन्थ्यो । उल्टो दिसाको हावा बहकाइले स्थगित गर्न पर्यो । ट्रेन्चमा एक फुट पानी जम्यो । बिहान चार बजेतिर जर्मनको बम आक्रमणले हाम्रा ग्याँसका सिलिन्डर पड्के । ग्याँसले उल्टै हामीलाई नै असर पार्यो । एकजना सिलिन्डरको नजिकै हुनाले ग्याँस जती उसको मुखमा ह्वास्सै पस्यो । आँखा चिम्म गरेर छट्पटाउन लाग्यो । आमा आमा भन्दै भुइँमा घोप्टोमुन्टो गरेर लड्यो । मेरो पालो उसकै फसएड किटबाट फिल्ड ड्रेसिङ झिके। त्यसमाथि उसैलाई मुत्न लगाएन । अनी मुतले भिजेको फिल्ड ड्रेसिङले उसको मुख बेरिदिए । क्याजब्याक टोली आएर स्ट्रेचरमा हालेर लगे तर पछी पत्ता लाग्यो बिचरा बाँचेनछ ।

त्यसै घटनामा कती गोरा सिपाही आफ्नो मोजाले मुख छोप्दै भागेको देखें । कती पन्जाबी सिपाही पगरीले नाखमुख ढाकेर ट्रेन्चको कुनामा मन्टो धसाएर बसेको पाएँ । कती कहाली लाग्दो थियो त्यो छण !
पूर्व निर्धारित आक्रमण अगाडि बढाइयो । हाम्रो २/३ गोर्खा र लेश्टर पल्टनलाई जर्मन लाइन आक्रमण गर्न पठाइयो । तीन घण्टाको भीषण लँडाइ पछी सियो साहेब ओम्स्बी ले जर्मन ट्रेन्चमा बेलायती झन्डा फराएको देखेछन । हाम्रा सैनिकहरु घेरामा परे होलान भनेर सुबेदार भिमसिङको नेत्रुत्वमा अल्फा कम्पनि उद्दार गर्न पठाइयो । म पनि त्यसै समुहको एक सदस्य थिएँ । जर्मन ट्रेन्च नजिक पुग्दा हाम्रो आक्रमण असफल भएको पाईयो । दुस्मनको गोलिले हाम्रा साथीहरु मारियका र घाइते भएका रहेछन । बचेँका साथीहरु ट्रेन्चमा लुकिरहेका भेटाइयो । तिनैले रहेछ झन्डा देखाएका ।

उद्दार टोलीलाइनै खतरा हुने देखेर हेड्क्वाटरबाट पिछाडी हट्ने आदेश आएछ । तर त्यसभन्दा अघिनै म क्रोलिङ गर्दै जर्मन तार नाघेर ट्रेन्चको मुखमै पुगिसकेको रहेछु । फिर्ता हुनु भन्ने हुकुम मैले सुन्न सकिन । ट्रेन्चमा लेस्टर पल्टनको एक सिपाही नराम्रो घाइते अवस्थामा छटपटाइ रहेको भेटेँ । नाम केहो भनी सोधें ।
'बिल, बिल किट्ले' ,सासै सासले उसले भन्यो । 'फिक्कर नगर । म तँलाई जसरी भएपनी सुरक्षित स्थानमा पुर्याउछु ।' ,मैले सान्तवना दिंदै भने । 'हिन्ड्न सक्छस ?' मैले सोधें, उसले सक्दिन भन्ने टाउकोले सङ्केत गर्यो ।
दुइटै खुट्टाबाट रगत आएको थियो । भान्चिएको थियो क्यारे । एउटा खुट्टा अली बलियो देखिन्थ्यो, अर्को खुट्टा लरङ लरङ । फायरम्यान क्यारि गरेर बोक्ने प्रयास गरें । साले त म भन्दा अग्लो र गरुङ्गो रहेछ । नुन र घाँसका भारी बोकेको मेरो पिठ्युँ कामै लागेन । म उसलाई उठाउन असमर्थ भएको देखेर उसले भन्यो, 'भो सक्दैनस । दु:ख न गर बरु तेरो ज्यान जोगा मलाई छोड्दे एकलै । म मरे मोर्छु ।' मैले भने, 'तँलाई बचाएरै छोड्छु । तँलाई केही भएको छैन । बरु कस्ट काटेर तैंले पनि अलिकती बल गर ।' 
ट्रेन्चको भित्तामा खुकुरिले चार वोटा खोपी खनेर सिँढि बनाए । अनी उसको दुबै काखिमुनी पिछाडीबाट मेरा बाहु घुसारेर उसको खुट्टामा उभ्याएँ । उसलाई बल गरेर ट्रेन्चबाट माथि निस्कन भने र पिछाडिबाट उसको पुठोमा धकेलि दिए । यसरी ट्रेन्चको ढिकमा ऊ उक्लन सफल भयो ।खुल्ला ठाउँ भएकोले दुस्मनले सजिलै देख्न सक्थे । एक दुइवोटा दुस्मनको ट्रेन्च मोर्टर पनि हाम्रो छेउ छाउमा बर्शिदै थिए । घाम पश्चिम छितिजमा डुब्दै थियो । जोखिम नमोलौं होला भनेर ट्रेन्चभित्र झर्यौं  । त्यो रात उसैसँग बिताएँ । उसको पोचेसमा बिस्कुट र टम्लेटमा पानी रहेछ । त्यही खाएर रात काट्यौं ।

२६ तारिख बिहान तुंवालोमा लपेटिएको थियो लुज । त्यसै मौका पारेर उसलाई घिसार्दै जर्मन तारबाट बहिर ल्याउन सफल भए । त्यसपछी दुलहिलाई बोकेजस्तै पिट्ठ्युमा बोकेर धेरै वर ल्याइ पुर्याँए । अनी तोपले पारेको खाल्टोमा उसलाई राखेर फेरी म अरुलाई उद्दार गर्न गएँ । तुंवालोको फाईदा लिन्दै फेरी जर्मन ट्रेन्चमा गएर आश बहादुर गुरुङ र दिल बहादुर रानालाई पनि क्रमश उद्दार गरें । अनी चौथो पल्ट माइक भन्ने गोरा लाई पनि ट्रेन्चबाट झिकेर ल्याएँ ।


यतिबेला दिउसको बाह्र बजि सकेको थियो । तुंवालो फारेर आकाश खुल्ल भैसकेको थियो । एउटा चुइँय गर्दै ट्रेन्च मोर्टार मेरै अगाडि ड्याम्म पड्क्यो । त्यसको चुइन्टाले मेरो कुमको मासु लगिदियो । भुइमा कभर लिन हाम फाल्दा खुट्टा भाच्चियो ।


यतिबेला सराकबाट घाम बादल भित्र आझेल पर्दै थियो । उनको यो सनसनीपूर्ण घटना स्रवण गरेपछी मैले भने, 'कुल बहादुर थापा दाई, त्यसो भए तपाईंले त भिसी पाउने साहसिक कार्य पो गर्नु भएछ !'
कुल बहादुरले लामो स्वास तान्दै भने,'होला । कम्पनी ओसीले रिपोर्ट लेखेर माथि बठाएको छ भनेको सुन्छु । गोर्खालिको पहिलो भिसी हुने सपना देख्दैछु । हेरौं के हुन्छ ? जे होस, मित्रसेन, तिम्रो मुखमा घ्यू भात पसोस !'
त्यसपछी मैले व्हिलचेयर धकेल्दै हामि दुबै अस्पतालको सङ्घार भित्र पस्यौं ।


 

Last Updated on Monday, 06 January 2020 11:30

Hits: 253

अष्ट्रेलियाको तेक्वान्दो नेसनल च्याम्पियनसिप टुर्नामेन्टमा नेपालीलाई रजत

प्रभा श्रेष्ठ


अष्ट्रेलियन तेक्वान्दो न्याशनल च्याम्पियनशिप २०१९ टुर्नामेन्टको फिदरवेट समुहको प्रतिस्पर्धामा नेपाली मूलका १३ बर्षिय स्पन्दन थापाले रजत पदक प्राप्त गरेका छन ।

अष्ट्रेलियाको गोल्ड कोष्टमा अबस्थित कारारा स्टेडियममा सम्पन्न भएको उक्त प्रतियोगितामा थापाले प्रतिद्वन्दीलाई सजिलै पराजित गरी उक्त सफलता हात पारेका हुन ।

माता सुमि श्रेष्ठ, पिता शंकर थापा र एक भाइका साथमा मेलबर्नको सेन्ट अल्बान्समा बसोबास गर्दै आएका स्पन्दन सानै उमेरदेखि नै विभिन्न खेलमा रुचि राख्दथे । पढाइसंगै तेक्वान्दो खेल रोजेका स्पन्दनले भिक्टोरिया स्टेट सेलेक्सन टुर्नामेन्टमा सफल भएर उक्त राष्ट्रिय च्याम्पियन शिपमा सहभागी भएका थिए ।  

पढाईमा पनि अब्बल स्पन्दनले सन २०१६ देखि नै भिक्टोरियामा आयोजना भएका टुर्नामेन्टहरुमा बिजय हासिल गरी विभिन्न पदकहरु प्राप्त गरिसकेका छन । प्रतियोगितामा सहभागी विभिन्न देशहरू मध्ये स्पन्दन एक मात्र नेपाली थिए । उनी सेन्ट अल्बान्समा रहेको तेक्वान्दो प्लस अष्ट्रेलिया क्लबसंग  आबद्ध छन । उन्को बिजय पस्चात क्लबका प्रशिक्षक मार्कोले बधाई दिदै स्पन्दनले आगामी दिनहरूमा तेक्वान्दोमा अझै धेरै प्रगति गर्न सक्नेमा आफू र क्लब ढुक्क रहेको बताए ।

मेलबर्न नेप्लिज कम्युनिटि वेस्टका बर्तमान अध्यक्ष स्पन्दनका पिता शंकर थापा र रजिस्ट्रर नर्सको रुपमा कार्यरत माता सुमि श्रेष्ठ छोराको यो जितले निकै गर्वान्वित भएको बताउनुहुन्छ भने स्पन्दन आफूलाई यो जितले अझ बढी हौसला मिलेको बताउछन ।

Last Updated on Wednesday, 11 September 2019 12:23

Hits: 240

Error: No articles to display

मिग मिडिया प्रा.ली द्धारा संचालित

www.rajyasatta.com

सुचना तथा प्रसारण बिभाग

दर्ता नम्बर १६८७/०७६-७७

ठेगाना

ललितपुर १४, ललितपुर

संचालक/प्रधानसम्पादक

हुम बहादुर थापा मगर

मोबाईल ९८४१५९३६०६